Koń do gry polo (polo pony) jest nieduży, zwrotny i ruchliwy, odznacza się dużą wytrzymałością, zwłaszcza dobrze zbudowanych i raczej krótkich nóg przednich. Obecnie nie ma przepisów normujących wzrost konia, gdyż celem jest zapewnienie dobrego wyszkolenia oraz widowiskowych rozgrywek raczej poprzez zwrotność koni na mniejszym placu, niż szybkość w dochodzeniu piłki i zdobywaniu pola.
Najlepszy wiek konia to okres pomiędzy 6-15 rokiem życia, kiedy koń jest dość wytrzymały i doświadczony, aby dobrze i z zaangażowaniem uczestniczyć w szkoleniu jeździeckim pod kątem polo. Konie do polo mają też strzyżone grzywy i spinane na czas gry ogony, aby uniknąć zaczepienia rękami lub młotkiem oraz wyszarpywania włosia w starciu z przeciwnikiem.
Rasa nie jest najważniejsza
Istnieją na świecie rasy hodowane specjalnie pod tym kątem (np. w Irlandii i Argentynie), jednak większość koni szlachetnej półkrwi - zwłaszcza w historycznych uwarunkowaniach kontynentalnej Azji - nadaje się do przygotowania do gry polo, tak jak nadawała się do kawalerii. Polska jazda zawsze dążyła do wykorzystania najlepszych cech koni w walce, tj. ruchliwości, zaskoczenia i natarcia w pędzie. Dobór i szkolenie koni do tzw. lekkiej jazdy, nawet w dwudziestoleciu międzywojennym, nie wykształcał co prawda mocnych ras szlachetnych w Polsce, ale dawał podstawę do hodowli koni "remontów" do kawalerii i artylerii konnej. Konie użytkowane w wojsku w olbrzymich ilościach, stanowiły podstawę pogłowia w Polsce.
Popularna
także dawniej i obecnie w Polsce rasa arabska uznana jest za źródło, z którego w
mniejszym lub większym stopniu początek biorą wszystkie inne rasy gorącokrwiste. Polskie araby w świecie odznaczają się wyższym od przeciętnego wzrostem i nieco większa masywnością, ale poza tym zachowały cechy szlachetnego, suchego i zwartego w budowie konia pustynnego. Wywarły one wpływ na polskie rasy półkrwi oraz hodowlę samych arabów czystej krwi w innych krajach.
Tekst i zdjęcie dzięki uprzejmości Redakcji Centrum Polo